Pani szuka pana Warszawa

Opis oferty

Autor jako Feniks. Lento w perspektywie Marshalla McLuhana, Ervinga Goffmana, Rolanda Barthes’a i Josepha Walthera

• Szukam osoby, która chciałaby porozmawiać konkretnie na ten temat.

Lento można analizować nie tylko jako portal randkowy, lecz jako środowisko komunikacyjne (*i to właśnie robię), w którym podmiot jest nieustannie konstruowany poprzez komunikację. Pomocny jest tutaj model oparty na czterech kolejnych perspektywach: Marshalla McLuhana, Ervinga Goffmana, Rolanda Barthes’a i Josepha Walthera.

Marshall McLuhan pozwala rozpocząć od medium. Lento przenosi pierwszy kontakt z drugim człowiekiem do środowiska wirtualnego, w którym relacja zostaje początkowo pozbawiona fizycznej współobecności. Odbiorca nie spotyka najpierw osoby, lecz jej reprezentację: tekst, fotografię i informacje zamieszczone w ogłoszeniu. Medium zmienia więc warunki, w których dochodzi do pierwszego kontaktu interpersonalnego.

Erving Goffman pozwala analizować ogłoszenie jako scenę autoprezentacji. Autor wybiera, co ujawnić, co przemilczeć i w jaki sposób przedstawić siebie potencjalnemu audytorium. Konstruuje fasadę, zarządza wrażeniem i próbuje wpłynąć na definicję sytuacji. Nie przedstawia po prostu „siebie”, lecz tworzy określony obraz siebie przeznaczony dla potencjalnego odbiorcy.

Roland Barthes wprowadza moment utraty kontroli nad tym obrazem. Po publikacji tekst odrywa się od intencji autora i staje się przedmiotem interpretacji. Odbiorca nie ma dostępu do intencji autora – ma dostęp do tekstu i sam konstruuje jego znaczenie. Autor „umiera” więc w sensie semiotycznym: traci monopol na znaczenie własnej wypowiedzi.

Jednocześnie Lento umożliwia przejście do komunikatora, co otwiera perspektywę Josepha Walthera i komunikacji zapośredniczonej komputerowo. Czytelnik ogłoszenia może stać się rozmówcą. Komunikacja przechodzi od tekstu skierowanego do nieokreślonego audytorium do interakcji z konkretną osobą. Autor może wtedy reagować na interpretację, wyjaśniać ją, korygować lub negocjować.

Nie oznacza to jednak prostego „powrotu autora”. Każda kolejna odpowiedź sama staje się tekstem podlegającym interpretacji.

Powstaje więc cykl:

• człowiek → autoprezentacja → tekst → interpretacja → interakcja → negocjowanie znaczenia → nowa autoprezentacja.

Dlatego najlepszą metaforą autora Lento jest Feniks. Autor umiera w momencie publikacji, ponieważ traci kontrolę nad znaczeniem własnego tekstu, a następnie odradza się w rozmowie i kolejnych aktach samookreślenia. Każde odrodzenie prowadzi jednak do kolejnej „śmierci”, ponieważ nowa wypowiedź ponownie zostaje poddana interpretacji.

Lento staje się tym samym laboratorium procesualnego konstruowania podmiotowości poprzez komunikację zapośredniczoną.